Een weekend aan onderhandelingen tussen de Verenigde Staten en Iran heeft nog niets opgeleverd. Wie van de twee staat er nu strategisch het beste voor? En heeft president Trump een punt als hij zich bedrogen voelt door de NAVO-bondgenoten, of staan landen als Spanje en Italië volledig in hun recht?
In de afgelopen maanden heeft president Trump op ongekende wijze huis gehouden in de wereld, van het ontvoeren van de president van Venezuela, het liquideren van de Iraanse Ayatollah, het bombarderen van Iran en het bedreigen van NAVO bondgenoten. De vraag is nu: versterkt of verzwakt dit de positie van de Verenigde Staten op het wereldtoneel? Wat betekent dit alles voor Europa en naar wie luistert de Amerikaanse president eigenlijk nog?
Te gast in BNR’s Big Five ‘Trump Op Oorlogspad” met Diana Matroos is Peter Wijninga, defensiespecialist verbonden aan het Den Haag Centrum voor Strategische Studies.
“Trump blijft Europa ondermijnen door twijfel te zaaien over de NAVO en de trans-Atlantische samenwerking. Zijn wisselende koers richting bondgenoten en conflicten zoals Iran en Oekraïne vergroot de onzekerheid in Europa,” stelt Wijninga. “Tegelijkertijd wordt vaak onderschat hoeveel economische, militaire en institutionele macht de Europese Unie en de NAVO gezamenlijk bezitten. Europa is minder afhankelijk dan het zichzelf soms voorhoudt, maar benut die kracht nog onvoldoende.”
Benjamin Netanyahu waarschuwt al decennialang voor Iran als structurele dreiging voor Israël en de regio. In die lijn beschouwt hij het Midden-Oosten als een blijvend veiligheidsprobleem dat actief moet worden aangepakt. Die visie speelt een centrale rol in de recente escalatie met Iran, waarbij de Verenigde Staten steeds dieper betrokken raakten.
Volgens defensiespecialist Peter Wijninga kwam het militaire conflict op gang terwijl diplomatieke gesprekken tussen Washington en Teheran nog liepen. Door de Israëlische aanval ontstond een situatie waarin Amerikaanse troepen in de regio nauwelijks buiten het conflict konden blijven, ondanks het ontbreken van een duidelijk politiek einddoel.
Militair is Iran geraakt, maar het regime bleef overeind. Tegelijkertijd kreeg Teheran extra onderhandelingsmacht, onder meer door het strategische belang van de Straat van Hormuz. De gevolgen van deze machtsdynamiek reiken verder dan Israël en Iran en raken ook de positie van de Verenigde Staten en de stabiliteit in de regio.
Bron: BNR, 13 april 2026
Experts
Related Content
