‘Wij geloven in het vakmanschap en de innovatiekracht van de Nederlandse agrarische sector’, staat in het coalitieakkoord. Wat volgt is een uiteenzetting over stikstof en hoe de agrarische sector en de natuur een gelukkig huwelijk kunnen aangaan. Opmerkingen over de strategische waarde van de sector ontbreken.
Misschien kun je hier hoop uit putten: ‘Kunstmatige intelligentie, drones, groen gas, sensoren, robotisering, biotechnologie, genetica, kweekvlees en innovatieve fermentatie dragen bij aan de voedselproductie van de toekomst’. Dat klopt, maar ik krijg de indruk dat die technologieën vooral worden ingezet voor de verkleining van de sector. De agrarische paragrafen ademen Nederland, niet de concurrentiepositie ten opzichte van het buitenland.
Op deze plek benadruk ik al heel lang het belang van innovatie, concurrentiepositie en kwantiteit zonder het milieu uit het oog te verliezen. De kwantiteit blijft belangrijk als landbouwgebieden langzaam naar het noorden oprukken. Nederland is gezegend met een vruchtbare delta waar het makkelijker produceren is dan in de Zwitserse Alpen.
Als de sector te klein wordt, verliest die zijn innovatieve vermogen. Defensie is een mooie vergelijking. Door jaren van bezuinigingen verdween kennis, waardoor een verlies aan veiligheid is ontstaan. Voor de agrarische sector betekent dit verlies aan concurrentievermogen.
Verbetering van onze concurrentiepositie houdt in dat we handelsoorlogen moeten tegengaan
Verbetering van onze concurrentiepositie houdt in dat we handelsoorlogen moeten tegengaan. Vorig jaar namen onze exporten naar China met 5 procent in waarde af. In december legde het Aziatische land heffingen voor room, kaas en melk op van 21,9 tot 42,7 procent: de Europese Unie zou in China marktverstorend werken.
Dit jaar wist de Europese Unie die heffingen tot gemiddeld 11,7 procent te verlagen. Dat is mooi, maar het feit dat China in reactie op de Europese heffingen op technologie en auto’s zijn maatregelen uitbreidde naar de agrarische sector is daarmee niet weg.
Machtsstrijd
Wil je korte metten met deze machtsstrijd maken, dan zijn handelsakkoorden noodzakelijk. Die met de Mercosur-landen is niet aanvaard, maar ligt bij de rechter. Onlangs werd het akkoord met India gesloten en een akkoord met Australië komt eraan.
In alle gevallen domineert de agrarische lobby de uiteindelijke totstandkoming van de akkoorden. Angst voor goedkope importen zet de rem op de totstandkoming ervan. Daarom zijn gevoelige agrarische dossiers al uit het akkoord met India gehaald. Dat betekent dat de sector onvoldoende van deze akkoorden profiteert. De blik naar buiten helpt. Dat geldt voor de sector en voor de regering.
Experts
Related Content
